La vida es Bella

LA VIDA ES BELLA

La vida es bella es una película de 1997, escrita, dirigida y protagonizada por Roberto Benigni. Está basada no libro Al final derroté a Hitler, de Rubino Romeo Salmoni, e na experiencia real do pai de Benigni, que estuvo prisionero durante tres anos no campo de concentración de Bergen-Belsen e logrou sobrevivir. A película foi un gran éxito financieiro e da crítica, e gañou tres Oscar, a Mellor Banda Sonora, ao Mellor Actor e a Mellor Película Extranxeira na ceremonia de 1998, ademáis de moitos outros galardones internacionales. O seu compositor, chamase Nicola Piovani, un músico italiano que leva tras de si moitos anos no oficio, e actualmente, grazas a traballos como este, ha conseguido conseguiu o recoñecemento da critica internacional.

EXPLICACIÓN BÁSICA DO ARGUMENTO
Podese diferenciar tres partes, a primeira na que matan a Guido, a segunda na que o rapaz sae do escondite e encontrase co tanque e a terceira e última cando encontra a sua nai.
Na primeira parte aparece cuns gritos, e unha música que vai facendo mais intrigante o filme (aunque intuese o que vai acontecer)
E despois vaise calmando, cara un ambiente mais relaxado. Podese decir que despois dun anaco sae, a BSO mitica do filme. Tema principal da Banda Sonora
A música salientada é a música incidental, e tamen podemos escoitar os elementos naturais (efectos sonoros) que parecen no filme. Salientan os leit-motivs.

Primeira parte

A escea comeza cos pasos de xente, transportes en movemento, lume de algo que esta a queimar, os gritos dun soldado debido a que Guido (Roberto Benigni) quere escapar, e a continuación escoitanse ladridos de cans e as voces dos soldados. Aparece a música, cando Guido e Giosuè cruzan as miradas, onde se ve que algo malo e tráxico vai a acontecer, debido a música que esta a soar, que o que soa non pinta ben, enton o espectador xa o intúe . Guido faille pensar a Giosuè, que non pasa nada malo, e empeza a facer unha marcha, para que o rapaz non saia do seu escondite para gañar.
A música deste anaco, son trombons a ritmo suave, unhas caixas e por último un xilófono que se vai prolongando, ate que se escoitan os pasos e finalmente matan a Guido. Volve a soar a mesma sintonía, que é o que fai aludir a traxedia a escena. . Poderiase dicir que é una música anempática,(estamos a falar da parte na que lle guiña un ollo ao fillo e na que o matan) xa que o carácter da música coincide co talante da escea, nun momento tráxico e triste. é sobre todo melancólica, avísanos do final de Guido, aínda que aparece nun momento variada acompañando aos movementos cómicos que fai Guido para enganar ao cativo.
trémolos de violín acompañan o fusilamento de Guido (en elipse) e acordes de carácter fúnebre soan a continuación, función psicolóxica e empática. Non vemos a morte de guido, pero as ráfagas de disparos e os acordes da orquestra nolo contan.


Segunda parte
A continuación podemos observar como os alemans escapan da situación . Mais adiante apreciamos a tranquilidade do silencio como consecuencia de que todo acabou e, que os que lograron sobrevivir, son libres, por dicilo asi. Os xudeus saen, a rúa, despois de escoitar que hai silencio, e mostranse sorprendidos e alegres de que toda a pesadilla rematou. Volvese a mostrar o silencio, como alerta para Giosuè, de que pode sair do seu escondite. Apreciase o son dos elementos naturais como o vento que leva a arrastrar os papeis, follas que hai no chan. A música desaparece mentres se inicia unha nova escea, o amencer cos alemáns retirándose do campo de concentración, a ausencia da música permítenos despedir aos motores dos soldados e saudar aos pasos dos superviventes, amplificados no patio valeiro, mentres Giosué segue escondido e ao final o silencio, que lle permite sair do seu escondrixo.O silencio neste caso en principio significa soedade.
E a continuación o ruido do carro blindado, que Giosuè esperaba con tanta ansia despois de haber ``gañado´´ . Establecese o dialogo. E resaltamos a tema principal que aparece a continuación , que é a que salienta en varios fragmentos do filme. Expresa alegría, como se as cousas marchasen ben, con algo que o fai alegre. A BSO comeza con cos golpes dunha caixa e o son dun oboe , a continuación frautín entran as trompas e trompetas e un xilófono Aparece o tema principal disfrazado de marcha militar que indica á victoria do protagonista. A música parase cando o neno encontra a sua nai, (pasaríamos a terceira e última parte). Este tema que está en inicio a Guido, e “expansivo” xa que aparece despois da súa morte, un leit motiv que falta da súa victoria ao conseguir que o seu fillo vivira todo como un xogo.
Terceira parte
Giosuè vai no carro blindado. O carro parase cando o neno recoñece a sua nai, mostrase contento, alegre e feliz de encontrala e de facer realidade todo o que o seu pai habia inventado,p ara que o seu fillo o tomase como algo diferente ao que en realidade era. E ao final resultou ser certo para o pequeño Giosuè. Continua a aparición da BSO coa entrada do oboe en solitario e suave que interpreta o tema de Amor da película, o amor que Guido sinte por Dora. E salienta o dialogo entre Dora e Giosuè
Simbolismo de que os leit motivs sobrevivan ao protagonista.

Lee a seguinte reseña te resultará útil

http://www.mundobso.com/es/verbandasonora.php?id=305

Nerea